Onze staff is nog steeds enthousiast om zelf lekker onderwater te gaan in Zeeland. Voor Jan en Yannika geldt dat ze regelmatig met duikmaatjes Job en Saskia duikjes maken in de Oosterschelde. Dit keer waren Jan, Job en Yannika op pad voor een paar dagen duiken in de Zeeuwse wateren rond Koningsdag.
Een duikweekend wordt voorbereid
De voorbereiding is het halve werk. De watertemperatuur betekent dat het droogpak meegaat. Het duikplan krijgt vorm door de getijdentabellen te raadplegen, te speuren in logberichten van andere duikers naar leuke waarnemingen, en onze eigen kennis en wensen. Zo weten we dat er vele soorten zeenaaktslakjes gespot zijn in afgelopen weken, dat de eerste sepia’s en zeepaardjes gezien zijn, maar ook dat de algenbloei van start was.
Carpoolend naar Zeeland wordt ons duikplan voor dag 1 definitief gemaakt. Een duikdagje om er lekker in te komen. We gaan naar Anna Jacobapolder en de Bergse Diepsluis Oesterdam. We hopen bij Anna Jacobapolder een paar slaksoorten te zien en we gaan een toertje maken bij de Bergse Diepsluis om de stokken, die door duikers geplaatst worden zodat de sepia’s hun eieren kunnen afzetten, af te speuren.
Waarnemen tijdens de duik
De tweede duik brengt ons iets onverwachts. Lekker rustig beginnen we aan de duik bij de Bergse Diepsluis. We gaan de stokken volgen in de kom, en hopen sepia en heel stiekem ook een zeepaardje te spotten. Na geruime tijd in het water te liggen zonder deze te spotten wordt het de hoogste tijd om weer richting de uitstap te gaan.
En dan zien we iets opvallends, een aantal grote witte eiersnoeren. We zijn fan van zeenaaktslakken, dus denken allemaal van hé dit moet wel van een slakachtige zijn. Los van elkaar zien we paarsachtige kegels liggen, die zich lijken te bewegen. We gebruiken de lampen om elkaar te signaleren, kijken allemaal goed naar deze paarsachtige kegels en maken enkele foto’s en een filmpje. Gekke waarneming, eentje om bovenwater eens over door te praten.
We zijn daarna nog niet uitgekeken, want we komen Japans bessenwier tegen en struinen deze af tot we baby snotolfjes tegenkomen. Zo is een duik die tegenvalt in waarnemingen ineens een rijke duik geworden!
Van waarnemen naar determineren
En vanaf het moment dat we weer met elkaar praten begint het vinden van het antwoord op de vraag ‘wat hebben we gezien’? Waren de paarse kegels slakken, wormen of zakpijpen? Duidelijker werd het niet. De boeken die we mee hadden gaven geen antwoord, online onderzoek inclusief fotoherkenning mocht niet baten. Daarom hebben we een hulpvraag gesteld op facebook in de hoop om daar een reactie te krijgen die onze zoektocht weer nieuw leven in zou blazen.
Dat is gebeurd en dat hebben we geweten ook. We hebben de Akera Bullata gezien. Een soort die nog niet eerder in Nederlands water is waargenomen. Via indirect contact met Naturalis hebben we zelfs mogen meedenken over de Nederlandse naam, de purperkogelzeehaas. Wat gaaf en bijzonder! En dat vervolgens onze waarneming ook nog heeft geleid tot een publicatie. Je kan je vast voorstellen dat wij stuiterend aan de telefoon met elkaar hebben gezeten en in de week tussen onze waarneming en publicatie meer met de purperkogelzeehaas zijn bezig geweest dan ons werk.
Wil je meer weten over de purperkogelzeehaas? Bezoek het natuurbericht.
